تاپیک جامع داستانهای کوتاه

[sima]

به نظرم اگه همه داستانهای کوتاه در یک تاپیک جمع اوری میشد بهتر بود من همه داستانهایی رو که سراغ دارم در این تاپیک قرار میدم

[sima]

درست یک سال پیش بود که با هم آشنا شدند

فرزاد و فرانک ترم آخر دانشگاه بودند که فرزاد به فرانک پیشنهاد ازدواج داد

فرانک با اینکه او را به خوبی میشناخت اما مثل همیشه در کارش تامل کرد

و از فرزاد به مدت یک هفته فرصت خواست تا به او فکر کند فرزاد هم با

علاقه ای که با او داشت این فرصت را به او داد اما خدا می داند که این یک

هفته را چگونه سر کرد همه ی هم و غمش فرانک بود خلاصه یک هفته

سپری شد اما هفته ی دوم وقتی فرزاد پا در دانشگاه گذاشت با همه ی

شور و شوقی که داشت با پدیده ی جالبی روبرو شد.


او فرانک را با یکی از هم دانشگاهیان دید که از دانشگاه بیرون رفتند فرزاد

لحظه ای احساس تنهایی کرد و بعد از آن اشک ریخت در همین موقع سایر

دانشجویان گرد او آمدند تا او را آرام کنند اما فرزاد به آنها مجال نداد و به دنبال

فرانک رفت اما او نتوانسته بود آنها را گیر بیندازد و گمشان کرده بود


فرزاد دیگر احساس می کرد که آنهمه احساس عشق از وجودش رخت بسته

و دیگر هیچ علاقه ای به فرانک ندارد اما آیا می توانست او را فراموش کند ؟..

هرگز نه


فرزاد بعد آن ماجرا سخت بیمار شد او حتی چندین روز به دانشگاه نرفت تا

اینکه خبر بدی شنید شخصی که فرزاد او را نمیشناخت ادعا کرد که فرانک

با کس دیگری ازدواج کرده و از فرزاد خواسته او را فراموش کند اما این سخن

موجب شد تا فرزاد بخواهد که فرانک را فراموش کند


درست شش ماه از آن ماجرا گذشته بود که فرانک به در منزل فرزاد آمد فرزاد

وقتی در را باز کرد و او را دید در را به رویش بست و پشت در تا می توانست

اشک ریخت اما فرانک التماس کرد تا در را بگشاید.


خلاصه فرزاد با آن همه احساس تنفر از فرانک در را باز کرد اما به او نگاهی

نکرد فرانک به فرزاد گفت که برای تمامی کارهایش دلایلی دارد


فرزاد فهمید که فرنک شش ماه تمام را درگیر بیماری سختی بوده و تمامی

هر آنچه شنیده جز گزاف بیش نبوده فرانک به فرزاد گفت که نمی خواسته.

با گفتن حقیقت او را ناراحت کند و دیگر عمری برایش نمانده و باید برود و

تنها دلیل آمدنش این بوده که عشق خود را ثابت کند


بعد از آن سخنان دیگر گریه به فرزاد مجالی نداد او با اشکهایش فهماند که

معنای واقعی عشق را دریافته و دیگر ناراحت نیست و نام فرانک تا ابد در.

قلبش می ماند.


آری عشق این چنین فرصت را برای بودن در کنار هم می گیرد اما چه خوب

است که این چنین معنای آن درک شود





نوشته ی: نگار گل محمدی
منبع:beyt.ir

[IRAN77]

دستت درد نكنه سيما جان.
فقط يه مقداري هم قانون كپي رايتو رعايت بكني هااااااااااا
يعني اگر داستان كسي رو اينجا قرار ميدي قبلاً از خودش اجازه بگير

[sima]

نوشته اصلی بوسیله IRAN77

دستت درد نكنه سيما جان.
فقط يه مقداري هم قانون كپي رايتو رعايت بكني هااااااااااا
يعني اگر داستان كسي رو اينجا قرار ميدي قبلاً از خودش اجازه بگير

والا ایران جان
من داستانها رو از یک انجمن دیگه میارم اینجا میزارم در واقع اونها باید از نویسندش اجازه میگرفتن
اما سعی می کنم از نویسنده های خارجی بزارم تا مشکلی پیش نیاد

[sima]

یک حکایت جالب از انیشتین و راننده اش

.
انيشتين برای رفتن به سخنرانی ها و تدریس در دانشگاه از راننده مورد اطمینان خود کمک می گرفت. راننده وی نه تنها ماشین او را هدایت می کرد بلکه همیشه در طول سخنرانی ها در میان شنوندگان حضور داشت بطوریکه به مباحث انیشتین تسلط پیدا کرده بود! یک روز انيشتين در حالی که در راه دانشگاه بود با صدای بلند گفت که خیلی احساس خستگی می کند؟..
راننده اش پیشنهاد داد که آنها جایشان را عوض کنند و او جای انيشتين سخنرانی کند چرا که انيشتين تنها در یک دانشگاه استاد بود و در دانشگاهی که سخنرانی داشت کسی او را نمی شناخت و طبعا نمی توانستند او را از راننده اصلی تشخیص دهند. انيشتين قبول کرد، اما در مورد اینکه اگر پس از سخنرانی سوالات سختی از وی بپرسند او چه می کند، کمی تردید داشت...
به هر حال سخنرانی راننده به نحوی عالی انجام شد ولی تصور انيشتين درست از آب درامد. دانشجویان در پایان سخنرانی شروع به مطرح کردن سوالات خود کردند. در این حین راننده باهوش گفت: سوالات به قدری ساده هستند که حتی راننده من نیز می تواند به آنها پاسخ دهد. سپس انيشتين از میان حضار برخواست و به راحتی به سوالات پاسخ داد به حدی که باعث شگفتی حضار شد!

[sima]

در جستجوی حقیقت

به تجربه دریافتم که غالب چیزهایی که در زندگانی عادی به آن بر می خوریم ، پوچ وبی فایده است و چیزهایی که من بدانان دلبسته ام یا گریزانم ، به خودی خود نه خوب و نه بد هستند و نیک و بد ها همه نسبی هستند . اگر دلبستگی انسان به چیزهای ناپایدار و زودگذر باشد ، چون از دست بروند ، سبب یأس و اندوه می شوند . بالأخره تصمیم گرفتم که به جستجوی چیزی بپردازم که به خودی خود خوب است و می تواند خوبی خود را به آنان منتقل کند و به وسیله آن از سعادت ابدی برخوردار باشم . آنکه دلبسته به امور پایدار باشد ، خوشی او همیشگی خواهد بود.....
دیدم مردم دنیا همه به دنبال اموری چون لذتهای حسی ، ثروت و شهرت می روند و به خاطر آن خود را متحمل سختیها و رنج و خطر می کنند ؛ اما این قبیل امور هرچه افزونتر شوند ، بیشتر مطلوب می گردند و سبب رضایت و سکون خاطر نمی شوند و موجب رنجها و دشمنیها و فسادها می گردند . این امور نباید مقصد قرار گیرند ؛ بلکه باید وسیله ای برای رسیدن به خیر بالاتر باشند
« تنها عشق به یک حقیقت جاودانی و لایتناهی می تواند چنان غذایی برای روح تهیه کند که او را از هر رنج و تعبی آسوده دارد . بنابراین باید با شوق و نیروی هرچه تمامتر به دنبال آن رفت »
حال در جستجوی این حقیقت چگونه می توان مطمئن بودکه علم ما صحیح است و به درستیش اعتماد داشت ؟


باروخ ( بندیکت) اسپینوزا

[sima]

داستان درباره ی یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود. او پس از سالها آماده سازی ماجراجویی خود را آغاز کرد..
ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می خواست تصمیم گرفت به تنهایی از کوه بالا برود. شب، بلندی های کوه را در برگرفته بود و مرد هیچ چیز را نمی دید. همه چیز سیاه بود اصلا دید نداشت ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود.

همان طور که از کوه بالا می رفت پایش سر خورد و در حالي که به سرعت سقوط می کرد از کوه پرت شد. در حال سقوط فقط لکه های سیاهی مقابل چشمانش می دید و احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله ی قوه جاذبه او را در خود می گرفت.
همچنان سقوط می کرد ، در آن لحظات تمام رویداد های خوب و بد زندگییش به یادش آمد. اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به وی نزدیک است! ناگهان احساس کرد طناب دور کمرش محکم شد و در میان آسمان و زمین معلق ماند. در این لحظه سکون چاره ای برایش نماند جز آنکه فریاد بزند..
خدایا کمکم کن.

ناگهان صدای پرطنینی از آسمان شنیده شد: چه می خواهی ؟
ای خدا نجاتم بده.

صدا ادامه داد : واقعا باور داری که می توانم نجاتت دهم ؟
البته که باور دارم..

صدا همچنان كوهنورد را همراهي ميكرد : اگر باور داری طنابی که به دور کمرت بسته است پاره کن !..

یک لحظه سکوت . . . ! و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو طناب را بچسبد.
گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند. بدنش از طناب آویزان بود و با دست هایش محکم طناب را گرفته بود در حالی که او فقط یک متر از زمین فاصله داشت !!!



گرداوری: عمانوئیل پورمند

[sima]

مردي درجهنم بود كه فرشته اي براي كمك به او آمدو گفت من تو را نجات مي دهم براي اينكه تو روزي كاري نيك انجام داده اي فكر كن ببين آن را به خاطر مي آوري او فكر كرد و به يادش آمد كه روزي در راهي كه ميرفت عنكبوتي را ديد اما براي آنكه او را له نكند راهش را كج كرد و از سمت ديگري عبور كرد.
فرشته لبخند زد و بعد ناگهان تار عنكبوتي پايين آمد و فرشته گفت تار عنكبوت را بگير و بالا بروتا به بهشت بروي . مرد تار عنكبوت را گرفت در همين هنگام جهنميان ديگر هم كه فرصتي براي نجات خود يافتند به سمت تار عنكبوت دست دراز كردند تا بالا بروند اما مرد دست آنها را پس زد تا مبادا تار عنكبوت پاره شود و خود بيفتد.كه ناگهان تار عنكبوت پاره شد و مرد دوباره به سمت جهنم پرت شد .....
فرشته با ناراحتي گفت تو تنها راه نجاتي را كه داشتي با فكر كردن به خود و فراموش كردن ديگران از دست دادي.ديگر راه نجاتي براي تو نيست و بعد فرشته ناپديد شد.

[sima]

درس عبرت.

روزي روزگاري پيرزن فقيري توي زباله‌ها دنبال چيزي براي خوردن مي‌گشت كه چشمش به يك چراغ قديمي افتاد. آن را برداشت و رويش دست كشيد. مي‌خواست ببيند اگر ارزش داشته باشد، آن را ببرد و بفروشد. در همين موقع، دود سفيدي از چراغ بيرون آمد. پيرزن چراغ را پرت كرد؛ با ترس و تعجب عقب‌عقب رفت و ديد كه چند قدم آن طرف‌تر، يك غول بزرگ ظاهر شد. غول فوري تعظيم كرد و گفت: �نترس پيرزن! من غول مهربان چراغ جادو هستم. مگر قصه‌هاي جورواجوري را كه برايم ساخته‌اند،‌ نشنيده‌اي؟ حالا يك آرزو كن تا آن را در يك چشم به هم زدن برايت برآورده كنم. امّا يادت باشد كه فقط يك آرزو!� پيرزن كه به خاطر اين خوش‌اقبالي توي پوستش نمي‌گنجيد،‌ از جا پريد و با خوش‌حالي گفت‌: �الهي فدات بشم مادر!� امّا هنوز جمله ی بعدی را نگفته بود كه فداي غول شد و نتوانست آرزویش را به زبان بیاورد. ... و مرگ او درس عبرتي شد براي آن‌ها كه زيادي تعارف مي‌كنند!

[sima]

يادم مي آيد كه مادرم هميشه از من مي پرسيد:« به نظر تو مهم ترين عضو بدن كدام است؟» در طول همه اين سال ها آن چه را كه فكر مي كردم درست باشد، مي گفتم. در كودمي به نظرم مي آمد كه شنيدن، از همه چيز مهم تر است، پس گفتم:« گوش هايم». اما مادرم در پاسخ گفت:« بسياري از مردم ناشنوا هستند و كماكان به زندگي خود ادامه مي دهند.»


پس از گذشت چند سال، در ايام نوجواني، هنگامي كه كم كم با دنياي اطرافم آشنا مي شدم و با نگاهي متفاوت به جهان مي نگريستم، مادرم دوباره سوال خود را تكرار كرد و من كه ناخودآگاه در مورد اين مساله انديشيده بودم گفتم:« چشم هايم». او رو به من كرد و گفت:« مي بينم كه خيلي خوب پيشرفت كرده اي و از اين بابت بسيار خوشحالم. و ليكن پاسخت درست نيست، چه بسا افرادي كه در عين نابينايي به درجات بالايي هم رسيده اند.»...


در طول سال هاي متمادي، مادر چند بار پرسش خود را تكرار كرد. هر بار پاسخ منفی بود. البته او هر بار از پيشرفت من تعريف مي كرد..


در عنفوان جواني ام پدربزرگ از دنيا رفت و رفتن او همه را غمگين و گريان كرد، حتي پدرم گريه مي كرد. آن روز را به خوبي به خاطر دارم چون دومين باري بود كه مي ديدم مي گريد. وقتي كه زمان آخرين وداع با پدربزرگ فرا رسيد، مادر ناگهان به سوي من برگشت و گفت:« دلبندم، آيا متوجه شدي كه مهم ترين عضو بدن كدام است؟» جدا غافلگير شدم. اصلا فكر نمي كردم سوال خود را در چنين موقعيتي تكرار كند. راستش هميشه به نظرم مي آمد كه اين سوال و جواب يك جور بازي بين من واوست. او شگفتي و حيرت را در چهره من خواند و گفت:« اين پرسش از اهميت خاصي برخوردار است و علم به آن، به تو كمك خواهد كرد زنده بودنت را زندگي كني. امروز وقت آن رسيده است كه اين درس مهم را ياد بگيري.».


سپس طوري به من نگاه كرد كه فقط يك مادر مي تواند به فرزندش بنگرد. اشك در چشمانش حلقه زد و گفت:« مهم ترين عضو بدن شانه هايت است.»


متعجب پرسيدم:« آيا به خاطر آن است كه سرم را روي بدنم نگه مي دارد؟»


گفت:« نه، به اين دليل مهم ترين است كه سر دوست يا عزيزي را در هنگام غصه و ناراحتي بر خود نگه مي دارد و مي تواند تكيه گاه دل اندوهگین يا بيماري باشد. پسرم، پسرم هر كسي در اوقاتي از عمر خود نيازمند شانه اي براي گريستن است. آرزو مي كنم آن قدر دوست خوب در اطراف تو باشد كه در هنگام نياز شانه اي براي گريستن داشته باشي.»