اشعار زیبا

[sima]

وقتي گريبان عدم

با دست خلقت مي دريد

وقتي ابدچشم تو را

پيش از ازل مي آفريد

وقتي زمين ناز تو را

در آسمانها مي كشيد

وقتي عطش طعم تو

را در اشكهايم مي چشيد

من عاشق چشمت شدم

نه عقل بود و نه دلي

چيزي نمي دانم از اين

ديوانگي و عاقلي

يك آن شد اين عاشق شدن

دنيا همان يك لحظه بود

آن دم كه چشمانت مرا

از عمق چشمانم ربود

وقتي كه من عاشق شدم

شيطان به نامم سجده كرد

آدم زميني تر شد و

عالم به آدم سجده كرد

من بودم و چشمان تو

نه آتشي و نه گلي

چيزي نمي دانم از اين

ديوانگي و عاقلي

[sima]

زندگی چون گل سرخ است

پر از خار ، پر از برگ ، پر از عطر لطیف

یادمان باشد اگر گل چینیم

خار و عطر و گلبرگ

هر سه همسایه دیوار به دیوار هم اند

زندگی چشمه آبی است و ما رهگذریم

بنشین بر لب آب ، عطش تشنگی ات را بنشان

صفایی بده سیمایت را

و اگر فرصت بود

کفش ها را بکن و آب بزن پایت را

غیر از این چیزی نیست

زندگی آینه ای شفاف است

تو اگر زشت و یا زیبا

تو اگر شاد و یا غمیگینی

هر چه هستی تو در آینه همان می بینی

شادیت را دریاب

چون گل عشق بتاب

تا در آینۀ هستی ، گُل هستی باشی

[sima]

زندگی را که ورق می زنم

از آغاز تا پايان

همه خاکستری روزهایی است

که من به آن دچار بوده ام

آنجا که شبها

به امید ندیدن فردا چشم بر چشم نهادم

و صبح که از خواب بیدار شدم

روز من

تنها نفرینی بود

بر خوابی که دیشب مرا مُرده نشان داده بود.

[sima]

گل من گریه مکن

که در آینه ی اشک تو ، غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست

گل من گریه مکن

سخن از اشک مخواه

که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات

بی نوایی تنهاست

من و تو می دانیم

چه غمی در دل ماست

گل من گریه مکن

اشک تو صاعقه است

تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی

بیش از این گریه مکن

که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی

من چو مرغ قفسم

تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی

گل من گریه مکن

که در آیینه ی اشک تو غم من پیداست

فطره ی اشک تو داند که غم من دریاست

دل به امید ببند

نا امیدی کفرست

چشم ما بر فرداست

ز تبسم مگریز

دُرّ ِ دندان تو در غنچه ی لب زیباست

گل من گریه مکن

[sima]

پشت این کوه قشنگ

که همه پُر شده از صخره و سنگ

سبزه زاریست که دل میبرد از سینۀ تنگ

آبشاریست سرانجامش رود ، که خروشان شده ،

فریاد کنان . . . با نوای فرحی میگذرد ، تا به دریا . . .

زبر و حاشیۀ کلبۀ چوبی قشنگ.

جمع مرغان یک سو ، بازی شاپرک و اردک و قو

گاه در بوسه کنار، گاه باهم لب جو

همه باهم هم سو

نغمه چلچله و صوت هزار

رقص مرغان به چمن زاربهار

شور و عشق موج زند در دیدار

حاصل هوش و سواد و فرهنگ

مرغ صبح نغمه گهی زد به نماز

صبحدم را بـه دمش کرد آغاز

روز با شوق و شعف چون شد باز

دم خوش روز کند خوش آهنگ

پشت این کوه بلند ، همه زیبا شده است ، [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]

چه فریبا شده است

همه جا جشن و سرور ، همه جا شادی و شور ،

همه در وادی نور

دم خوش یُمن مبارک باد است

همه جا عشق و امید ، همه جا غرق نوید ،

همه درسایه یک سرو سپيد

شادمانه بشتابید که مهر ، آباد است

نصرآواز نما با دف و چنگ خوش و جاوید نوای عُشاق

کور بادا که ندید این فرهنگ لال بادا که نخواند این آهنگ

[sima]

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد
به کرشمه عنایت نگهی به سوی ما کن
که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد
سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم
به کدام دوست گویم که محل راز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد
نه چنین حساب کردم چو تو دوست می‌گرفتم
که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد
دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران
اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

سعدی

[sima]

از چشمهاي من هيجان را گرفته ايد

اين روزها عجب خودتان را گرفته ايد

ارديبهشت نيست که ؛اردي جهنم است

لبهاي سرختان که دهان را گرفته ايد-

به چرت و پرت و فحش و ... ؛ببخشيد مدتي است

ازشعرهام لحن و بيان را گرفته ايد

خانم جسارت است ! ببخشيد يک سوال

با اخمتان کجاي جهان را گرفته ايد !؟

خانم ! شما که درس نخوانديد پس کجا -

کي دکتراي زخم زبان را گرفته ايد !؟

خانم جواب نامه نداديد بس نبود !؟

ديگر چرا کبوترمان را گرفته ايد ؟

خانم عجالتا برويم آخر غزل

نه اين که وقت نيست ؛ امان را گرفته ايد

اما به ما نيامده دل کندن از شما

[sima]

اردیجهنم

من ابرم...،
تو بارون...،
این قصه خیسِ خیسه!!

آه! حیفه روزایی که بی تو به سر شد
حیفه شب هایی که بی من سحر شد
تو بی من تنها، من از تو تنهاتر
حیفه این عمری که تنها هدر شد

من سردم، تو سردی، دل نیمه جونه
می سوزه، می سازه، درب و داغونه
می لرزه حتی با چیک چیک اشکام
مثل گنجشکی که زیر بارونه

لبهامون لبخند عشقو کم داره
دلگیرن روزامون، لحظه غم باره
دستاتو نذرم کن، خیلی محتاجم
پاییزم، می ریزم، رو به تاراجم

آه! من ابرم، تو بارون، این قصه خیسه
خورشیدو برگردون، اینجا قدیسه
اعجاز بارونو باور کن وقتی
می خواد این احساسو از نو بنویسه

من ابرم، تو بارون، این لحظه نابه
این لحظه مخصوص ماه و مهتابه
بیدارم یا این که می بینم خوابه؟! [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]
کِی نیلوفر سهم قلب مردابه؟؟!!

اینجا قلب آدم ها بی فانوسه
رؤیاشون رؤیا نیست عین کابوسه
اینجا چشمامون تو گریه می پوسه
من جایی می خوام با تو قد بوسه

ما دستامون با هم دنیا می سازه
بی سقف و بی دیوارو بی دروازه
ما با هم هستیم و با هم می میریم
بپر، با من بپر، وقت پروازه...!!

[sima]

من خط فاصله

منو بگیر از این روزای در به در
از این روزا ، از این شبای بی ثمر
منو ببر به خاطراته رفتمو
روزایی که تو جا گذاشتی پشت سر

تو کوچه ها نمیشه بی تو پرسه زد
خیابونا غریبو غم گرفته ان
کجا برم ، چرا نمیرسم به تو؟
کجایی پس ، چرا نمیرسی به من؟

حالا که نیستم اشکاتو کی پاک کنه
کی عاشقونه مینویسه اسمتو
بدونه من هزار ساله دیگه هم
بدون کسی نمیشکنه طلسمه تو

چقدر حرف مونده و نمیشنوی
چقدر راه مونده و نمیکشم
ببین کجایه قصه پس زدی منو
محاله بی پناه تر ازین بشم

غریبگی نکن دلم غریبه نیست
همونه که برات ستاره چیدمو
بگو که یادته بگو که یادته
همون که گفتی از خدا رسیده بود

تو شونتو نمیسپری به هق هقم
نه میگی عاشقی نه میگم عاشقم
نه تو دیگه برام اون عشق سابقی
نه من دیگه برات گله شقایقم

[Ye divoone , Ye tanHa ...]

...


ما را هوس باده به سر نیست که نیست
از گردش پیمانه خبر نیست که نیست
آنجا که دل مردم مسکین خون است
می خوردن بیهوده هنر نیست که نیست

...