متن ها عشقولانه و زیبا

[MRN]

عشق از دیدگاه معلم
دبير زيست:عشق مرضی است که ميکروب آن از راه چشم وارد بدن ميشود. دبير شيمی:عشق تنها اسيدی است که در قلب اثر دارد.
دبيردينی:عشق يک محبت الهی است که خداوند برای بندگانش هديه کرده است.
دبير رياضی:نسبت عشق به بدن مثل نسبت خون است به بدن
دبير فيزيک:جوان مانند آهنربايی است که هر عشقی را به طرف خود جذب ميکند.
دبير ادبيات:عشق بايد مثل عشق ليلی و مجنون پاک باشد.
دبير ورزش:عشق يک توپ فوتبال است که به دروازه ی هر قلبی اصابت ميکند!!!

[MRN]

از نظرمولانا اگر کسي به راز و رمز عشق آگاه شود به رموز حضرت حق آگاه مي شود:

عاشقـــي پيــــداست از زاري دل

نيســت بيــماري چو بيماري دل

علت عاشق ز عــلت ها جـــداست [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]

عشق اسطرلاب اســـرار خداست


عاشقي گر زين سر و گر زان سر است

عاقبت مــا را بدان سر رهبر است

هر چه گويم عشق را شرح و بيـــان

چون به عشق آيم خجل باشم از آن


معشوق حقيقي صورتي را که ما مي شناسيم ندارد :

آنچه معشوق است صورت نيست آن

خواه عشق اين جهان، خواه آن جهان

آنچه بر صورت تو عاشق گشــته اي

چون برون شد جان چرايش هشته اي


مولانا به ما مي آموزد که عاشق شادترين موجود هستي است . او هرگز از هيچ چيز دلگير نمي شود و در بسياري از داستان هايش نيز اين مطلب را به زيبايي بيان کرده است .

او به زيبايي دريافته است که آدمي معشوق خداوند است و عشق ، نخست از آن سر بوده است و سپس ما آن درس را آموختيم . اين موضوع را از لحن خاص مولانا که خدا را رفيق خود مي داند هويدا است . در جايي مي فرمايد : [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]

آمده ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

بي دل و بي خودت کنم در دل و جان نشانمت

آمده ام بهار خوش ، پيش تو اي درخت گل

تا که کنار گيرمت ، خوش خوش و مِي فشانمت

و نيز در جايي ديگر آن چنان ميانِ دل خود و پژواک خداوند مي ايستد که آدمي به وضوح مي تواند صداي حضرت حق را بشنود:

من ز جانِ جان شکايت مي کنم

من نيم شاکي ، روايت مي کنم

عشق چنان ماهيت آدمي را تغيير مي دهد که ماهيت جهان نيز در نظر او تغيير مي کند:

عاشقي کز عشق يزدان خورد قوت

صد بدن پيشش نيرزد ، تَره توت

وين بدن که دارد آن شيــخ فِطَن

چيز ديگر گشت کم خوانش بدن


عشق مولانا آن چنان عيني است که به ارتباط ملموس ميان دو انسان تشبيه مي شود :

تلخي نکــند شيـــرين ذقنم

خــالي نکــند از مِــي دهنم

عــريان کندم هــر صبحدمي

گويد کــه بيا مــن جامه کنم


عشق مولانا منحصر به فرد است.

چون مولانا از ميان جاده عشق هاي زميني عبور کرد و در عشق خداوند غرق شد، براي انسان امروز که نيازمند عشق عميق و زيبا است ، عشق مولانا کاملا جذاب است. زيرا عشق مولانا زاهدانه نيست بلکه کاملا عارفانه است و مولانا تنها شاعري است که به راحتي اجازه عاشق شدن مي دهد .

مولانا همه چيز را عاشقانه مي بيند ،آب ، هوا ، باد ، خاک ، خورشيد و ...

اگر اين آســمان عاشــق نبودي

نبـودي سيــنه آن را صـفايي

اگر خورشيــد هم عاشـق نبودي

نبــودي در جمال او ضيــايي

زمين و کُــه اگر نه عاشـــقندي

نرستي از دل آن دو گيـــاهي


دستورالعمل هاي مولانا بسيار ساده و در عين حال دشوار است :

اگر تو عاشــــقي غم را رها کـن

عروسي بيــن وماتم را رها کن

چوآدم توبه کن، وارو به جـــنت

چــــه و زندان آدم را رها کن


مولانا براي رسيدن به عشق حقيقي راه حلي پيشنهاد مي کند . او معتقد است که براي درک آن لذت هاي حقيقي بايد کوچکترين وسوسه هاي منفي درون را و دم سرد ديگران را که پيوسته جان پاک ما را تيره مي کند، خاموش کنيم .

دور کن اين وحوش را تا نکشند هوش را

پنبه نهيم گوش را از هذيان آن و اين

[MRN]

تو را از بین صدها گل جدا کردم تو قلبم جشن عشقت رو به پا کردم
برای نقطه ی پایان تنهایی
تو تنها اسمی هستی که صدا کردم
عشق من عشق من
بگو از پاکی چشمت من و لبریز خواستن کن
با دستات حلقه ای از گل بساز و گردن من کن
اگه از مرگ باورها از آدم ها دلم سرده
نوازش کن تو دستام رو که خیلی وقته یخ کرده

[MRN]

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش

[MRN]

پوچ ترين کلمه طمع آست... آن را بکش.
سازنده ترين کلمه صبر است... براي داشتنش دعا کن.
روشن ترين کلمه اميد است... به آن اميدوار باش.
ضعيف ترين کلمه حسرت است... آن را نخور.
تواناترين کلمه دانش است... آن را فراگير.
محکم ترين کلمه پشتکار است...آن را داشته باش.
سمي ترين کلمه غرور است... بشکنش.
سست ترين کلمه شانس است... به اميد آن نباش.
شايع ترين کلمه شهرت است... دنبالش نرو.
لطيف ترين کلمه لبخند است...آن را حفظ کن.
حسرت انگيز ترين کلمه حسادت است... از آن فاصله بگير.
ضروري ترين کلمه تفاهم است... آن را ايجاد کن.
سالم ترين کلمه سلامتي است... به آن اهميت بده.
اصلي ترين کلمه اطمينان است... به آن اعتماد کن.
بي احساس ترين کلمه بي تفاوتي است... مراقب آن باش.
دوستانه ترين کلمه رفاقت است... از آن سوءاستفاده نکن.
زيباترين کلمه راستي است... با آن روراست باش.
زشت ترين کلمه دورويي است... يک رنگ باش.
ويرانگرترين کلمه تمسخر است... دوست داري با تو چنين کنند؟
موقرترين کلمه احترام است... برايش ارزش قايل شو.
آرام ترين کلمه آرامش است... به آن برس

[MRN]

با آمدنت فریبم دادی

یا با رفتنت؟

کاش هرگز تو را نمی دیدم

تا همیشه سراغت را

از فرشتگان می گرفتم

تا تلخ ترین شعرم را هرگز

در گوش خدا نمی خواندم

کاش هرگز تو را نمی دیدم

آن وقت

نه بغضی در گلویم بود

نه دل شدگی

و نه مشتی شعر...

[MRN]

مسافر شهر غریب
دور خواهم شد ازاین شهر غریب . همچنان خواهم رفت ...
خواهم رفت بدان جا که سایه زندگی تا ابدیت جاریست. خواهم رفت وگره خواهم زد
چشمان را با خورشید / دل هارا باعشق / سایه هارا با ا ب...
این جا ادمی تنها ست. کسی سراغش نمی اید که بگوید چه اندازه تنهایی اش بزرگ است.
من همیشه در سفرم اینک از این خاک غریب دورخواهم شد.
خواهم دوید پی نوری / پی عشقی / پی ابی . شاید این ا ب روا ن حر فی بزند می دانم که
درونش تنها ست.
شاید این نور تصویری ا ز زندگی برا یم داشته باشد.
شاید ا ین عشق ا ز ا ن من باشد. زندگی مانند شعری ست که عقل وقلب وزن و
قافيه ان هستند.
من ا ز ا ین خاک غریب خواهم رفت وعبور خواهم کرد ا ز پرده های قدیمی . [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]
از گذشته های بی عشق وقا نونها را خوهم شکست. در مسیر سفر خود کوله تجر به را پر خواهم كرد
ونشان خواهم داد که من مسا فری ا ز خاک غریبم.
سال ها گذشت و من به مقصد رسیدم و انجا به همگا ن گفتم من مسا فر تنها یی هستم که ،
از سیا حت د نیا ی ا طرا ف امده ام. اری من ا ز د نیای بی مهر ی ها امده ام [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]
مرا بپذ یرید . صدای همهمه می اید . انها می گفتند وسیع باش و سربز یر. محکم با ش و استوار
دلم قرا ر گر فت ، د ری به رویم با ز شد . ا ین جا ست سمت حیا ت.
دیگر خواب رهایی را نمی بینم چون در حقیقت دیدم.
من واژه َ زندگی را اموختم ونقطه شروع این جا نقطه پا یا ن خیا با ن غربت است.
ا ری من مسافر شهر غریبم که در ا ین جا پی نور وعشق و حقیقت ..... ا مده ا م.

[MRN]

تمام جغرافیای قلبم را می شناسم. کوههای بلندش را ، دره های عمیقش را، جنگل های فشرده و تو در تویش را و دریاهای ژرف و آبی اش را …
اگر نقشه کشی بلد بودم بی شک بهترین نقشه ها را می کشیدم. ازین سرزمینی که درون من است. نقطه به نقطه اش را بی هیچ اشتباه!
کوههای بلند مهربانی اش را می شناسم ، دره های سیاهش را، رودهای عشقی که به هر سو روان است و جنگل فشرده شک را که از انبوه درختان سر به فلک کشیده پرسش های بی پایان بوجود آمده است.
همه را می شناسم.... همه را می بینم.... هر اتفاقی که می افتد آگاهم....
اما خیلی بد است که آدم زمین قلبش را وجب به وجب بشناسد اما نتواند جلوی زمین لرزه را بگیرد!...می بینم که ابرهای باران زا می آیند ، می بارند و می روند . سیلاب ها را می بینم که بر زمین دلم جاری می شوند… اما راهی نمی شناسم که راه بر سیلاب ها ببندم. وقتی برف عشق می بارد می دانم که همه جا یخ خواهد زد، منجمد خواهد شد و راه را بر پویایی رودبارهای کوچک خواهد بست …
اما … در بارش این برف، در روان شدن سیلاب، در لرزش زمین…ناچارم ناچار!
این اتفاقها که می افتد خارج از گستره توانایی من است… آگاهی من آمدنشان را پیش بینی می کند اما جلوی رخ دادنشان را نمی گیرد… این آگاهی تنها رنجم می دهد.
چرا که می دانم…می دانم که چه ها در سرزمین دلم خواهند کرد و من در برابرشان جز "نگریستن" چاره ای ندارم!
در جست و جوی توانی هستم که "پیش آمد" ها را به چنگ آرد. که ابر و باران را در درونم به فرمان آرد… نگذارد که سیلاب هر کجا را که خواست با خود ببرد و زمین لرزه هر دم که خواست بناهای روشن قلبم را فرو ریزد…
در جست و جوی آن "نیرو" هستم ، آن "توان"، آن "قدرتی " که باز می دارد و جلوی ویرانی را می گیرد. چیزی فراتر از بینش… فراتر از دانستن، فراتر از آگاهی … [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]
جغرافیای قلبم را خوب می شناسم… پیر و بلد این راهم!...
سپری می خواهم که در برم گیرد و سرزمین قلبم را از گزند "آمدنی های ناگهان" در امان نگه دارد. سرچشمه ای که رویین تنم کند. [برای مشاهده این لینک باید ابتدا ثبت نام نمایید. برای ثبت نام اینجا کلیک کنید...]
این " نیرو " را ، این "توان" را، این "سپر"را، این "سرچشمه " را نمی شناسم!
هنوز پس از اینهمه سال که از فوران آگاهی می گذرد می بینم که بسیار "ناتوانم"! بسیار بیشتر از بینشی که دارم… بسیار دردناک تر از "آگاهی" ای که بدان می بالم… با چشمان جغرافیادانم ناتوانی ام را روشن می بینم. اما درمانش را نمی شناسم. از چه جنس است؟ از کدام سو می آید؟ چگونه می آید؟ می آید؟

[Hamid.Park]

ممنون .

[ostooreh]

عشق یعنی همین --------------------------------------------------------------------------------عشق یعنی یک نگاه .یک دل دادن بی چون و چرا. عشق یعنی اونو به اندازه ی خودت دوست داشته باشی.نه!!!!!!!!اونو بیشتر از خودت دوست داشته باشی.عشق یعنی یکی شدن .همون یک روح توی دو جسمعشق یعنی همین .آره به همین سادگی!!!!!!!